Purchawka chropowata - Lycoperdon perlatum

Dziś proponuję purchawkę pokrojoną w plasterki i usmażoną. Do spożycia nadają się tylko młode okazy białe w środku. Można spotkać się z sugestią by obrać skórkę z purchawek (ze względów raczej estetycznych), mi jednak nie przeszkadzała. Jest to grzyb pospolity jednak rzadko zbierany. Powiem szczerze, że byłem ciekawy co do smaku purchawki i nie zawiodłem się, są całkiem smaczne. Grzyby w naturalnym środowisku można obejrzeć tutaj.

Następnym razem spróbuje usmażone w cieście. Pokrajane w plasterki obtaczamy w rzadkim cieście z mąki i wody z odrobiną soli i smażymy na złocisty kolor.

Nazwy potoczne:

prochówka kolczysta, purchawka chropawa, purchawka chropowa rozszerzona, purchawka perełkowata, purchawka szorstka, purchawka brodawkowata, prochówka, purchadka, purchawica, purchówka, puchawka, kurzawka.

Czubajka gwiaździsta - Macrolepiota konradii

Czubajka gwiaździsta to taka bliźniaczka czubajki kani (Macrolepiota procera). Zazwyczaj jest mniejsza i raczej woli występować w lesie. W zasadzie od kuchni grzyby te traktuje się tak samo, więc można podejrzeć przepis przy okazji kani.

Czubajka kania - Macrolepiota procera

Kania to bardzo przyjemny grzyb. Występuje pospolicie zazwyczaj na obrzeżach lasów, polanach leśnych i łąkach. Grzyb jadalny, zresztą bardzo smaczny. Zdecydowanie najbardziej podobna do kani jest Czubajka gwiaździsta (Macrolepiota konradii), która zazwyczaj nie jest odróżniany przez grzybiarzy i traktowana jest jako mniejsza Czubajka kania. Niektóre atlasy sugerują, że Czubajka gwiaździsta jest nawet smaczniejsza. Podobna także jest Kumulatka obszarpana (Chlorophyllum rhacodes) (dawniej nazywana czubajką czerwieniejącą) oraz Pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus) i Czernidłak kołpakowaty (Coprinus comatus). Niestety bywają także pomyłki ze śmiertelnie trującym Muchomorem sromotnikowym (Amanita phalloides), warto dokładnie poznać oba te grzyby, ponieważ ewentualna pomyłka na pewno będzie tragiczna w skutkach. Najbardziej trafne określenie na kanie to chyba „leśne schabowe”. Można panierować i smażyć jak kotlet schabowy. Wysuszone wcześniej owocniki można maczać w mleku i smażyć a także dzięki silnemu aromatowi używać jako przyprawy.

Przepis na „kotlet” z kani:

Na kanie można znaleźć naprawdę sporo przepisów, ja opisze mój, który stosuje od lat. Do smażenia używamy tylko kapeluszy, trzon jest łykowaty – łatwo go usunąć wykręcając. Można wyciąć czubek bo bywa twardy, ale nie jest to jakaś zasada. Kapelusze obtaczamy z obu stron, we wcześniej przygotowanym roztrzepanym jajku, odpowiednio przyprawionym pieprzem i solą. Jeśli kania nie ma w pełni rozwiniętego owocnika, także można ją usmażyć lub jeśli nam się bardzo nie spieszy, można wstawić na jakiś czas do szklanki z wodą, powinna się otworzyć. Smażymy najlepiej na maśle aż grzyb dojedzie i się zarumieni. Wcinamy z chlebem.

Jeśli zbiory wyszły wyjątkowo owocnie można swobodnie kanie ususzyć, następnie pokruszyć i używać jako aromatycznej przyprawy. Tak przygotowane grzyby należy przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Purchawka chropowata - Lycoperdon perlatum

Purchawkę chropowatą można pomylić z Purchawką workowatą (Lycoperdon excipuliforme), jednak ta pierwsza ma stożkowate kolce, które łatwo odpadają po dotknięciu. Ponadto Purchawka workowata jest sporo większa. Dobry grzyb jadalny wtedy, gdy wnętrze owocnika jest jeszcze białe i elastyczne. Nadaje się do spożycia w stanie świeżym, może też być suszony. Przepis przyrządzenia tutaj.  

Nazwy potoczne:

prochówka kolczysta, purchawka chropawa, purchawka chropowa rozszerzona, purchawka perełkowata, purchawka szorstka, purchawka brodawkowata, prochówka, purchadka, purchawica, purchówka, puchawka, kurzawka.

Purchawka workowata (Purchawka fiolowata) - Lycoperdon excipuliforme

W Europie występuje 14 gatunków purchawek, wiele z nich jest jadalna pod warunkiem spożywania młodych okazów, biało zabarwionych w środku. Purchawkę workowatą można pomylić z purchawką chropowatą (Lycoperdon perlatum).

Czasznica olbrzymia - Calvatia gigantea

Będąc z wizyta na zgliszczach Huty Uthemann natrafiłem na ogromne purchawki (swoja drogą nieźle musiały naciągnąć metali ciężkich). Jak później sprawdziłem, miałem do czynienia z Czasznicą olbrzymią. Dziwne znalezisko jak na luty, zapewne grzyby przetrwały w takiej formie zimę. Okazów tych nie udało mi się uwiecznić z dobrym punktem odniesienie, ale osobniki na zdjęciach maja 20-35 cm średnicy. Z bardzo młodych okazów można przyrządzać rożne potrawy, choć nie znam nikogo, kto by ją próbował i żył dalej ;]. Tak naprawdę nigdy nie miałem przyjemności takowej spróbować. Jest to przedstawiciel jednego z największych grzybów na świecie. Na marginesie, grzyb podlega w Polsce ścisłej ochronie gatunkowej.