Grzyb
jadalny, jednak mało ceniony. Spożyty na surowo może powodować
zatrucia. W wielu atlasach nie zaleca się zbieranie tego gołąbka,
ponieważ w większych ilościach może spowodować niedyspozycje
żołądkowe. Ja jednak się pod tym nie podpisuje i jak tylko jest
wysyp zbieram Gołąbka grynszpanowego. Przepis przyrządzenia tutaj.
Powierzchnia
kapelusza gołąbka grynszpanowego jest gładka, sucha i matowa, przy
brzegu karbowana. W czasie deszczu staje się śliska. Kolor od
zielonego przez oliwkowozielony do żółtozielonego. Na środku
przeważnie ciemniejszy. Skórkę można ściągnąć niemal do
wierzchołka kapelusza. Blaszki u młodych osobników białe, u
starszych kremowe. Miąższ u młodych okazów twardy, biały i
kruchy. Ma lekko piekący smak, szczególnie blaszki i niewyraźny
zapach. Można go pomylić z gołąbkiem widlastym (gołąbkiem
oliwkowozielonym) (Russula heterophylla), który nie ma szczypiącego
smaku a skórkę można ściągnąć do jednej trzeciej promienia
kapelusza. Nieco podobieństwa wykazuje do gołąbka zielonawego (Russula virescens), który jednak zazwyczaj ma spękaną
skórkę. Oba wymienione gołąbki są jadalne. Zdarzają się także
pomyłki z muchomorem sromotnikowym (Amanita phalloides) z
powodu podobnej barwy kapelusza.
Nazwy
potoczne:
betka, gołąbek
białozielonawy, gołąbek trawiastozielony, siwka
